HOE LANG wil jij dit nog volhouden?

Je hebt het goed voor elkaar: een fijn thuis, een druk gezin, een mooie carrière opgebouwd, een agenda die volloopt en mensen die voor van alles bij jou aankloppen.

Voor de buitenwereld lijkt je leven perfect en ergens vind je het ook fijn dat beeld overeind te houden.

Wat zij niet zien, is dat je ’s avonds helemaal uitgeput op de bank ploft,

’s nachts ligt te malen en steeds vaker het gevoel hebt dat je achter de feiten aanloopt.

En je weet niet hoe je dit anders kunt doen zonder dat je anderen tekort doet.

HERKEN JE DIT?

Tijdens een overleg blijft het stil als gevraagd wordt wie de actie oppakt. Heel even hoop je dat iemand anders iets zegt. Maar dan doorbreek je toch weer de stilte: “Ik doe het wel”. Nog voor de woorden goed en wel je mond uit zijn, voel je de irritatie al opkomen: dit komt er weer bij.

In de auto naar huis spreek je een voice-memo in. Acties voor morgen. Wie je nog moet bellen. Wat morgen echt af moet. Als je stopt met opnemen ben je bijna thuis en je herinnert je amper hoe je gereden bent. Pas dan voel je de druk achter je ogen en hoe vast je nek zit.

Aan tafel vraagt je man wat er deze week allemaal speelt. Nog vóór hij iets zegt, ligt het hele overzicht al op tafel. De spreekbeurt van jullie jongste, de huiswerkbegeleiding van jullie oudste, wie er zaterdag moet rijden naar de training, dat er nog een verjaardagscadeau geregeld moet worden. En terwijl jij het opnoemt, schiet er eigenlijk maar één ding door je hoofd: hoe krijg ik dit weer rond?

Je had je voorgenomen die avond niets meer te doen. Toch klap je nog één keer de laptop open. Even snel nog iets afronden, omdat je weet dat anderen op jouw reactie wachten. Een uur later zit je er nog. Je schouders voelen zwaar, je onderrug zeurt en je ogen worden moe. Nog heel even.

Je wordt wakker en staart naar het plafond. De tranen prikken achter je ogen nog voor de dag begonnen is. Niet omdat er iets groots speelt, maar omdat je zó verlangt naar een dag waarop je niet overal aan hoeft te denken en niet alles hoeft te regelen. Even geen lijstjes in je hoofd. Geen mensen die op je rekenen. Niet degene zijn die alles bij elkaar houdt. En toch sta je straks gewoon weer op. Nog 2 uurtjes.

ALS JE ZO DOORGAAT...

Vriendinnen heb je gewaarschuwd. “Kijk je wel uit dat je niet opbrandt?”
Maar dat gaat jou natuurlijk niet gebeuren. Jij bent degene die alles regelt. Op je werk. Thuis. Voor iedereen om je heen. Dus je gaat nog even door. Totdat je merkt dat het steeds meer energie kost.

Je laat steken vallen op je werk. Mailtjes blijven liggen, je concentratie wordt minder en zelfs simpele vragen kosten meer energie dan normaal. Waar je anders overzicht hebt, merk je dat je hoofd sneller volloopt. Aan het eind van de dag plof je op de bank. De kinderen vertellen iets, je man wil iets met je bespreken en van binnen voel je vooral: Nu. Even. Niet. Niet nóg iets waar je iets mee moet. Niet nóg iets waar jij verantwoordelijk voor bent. Je reageert sneller kortaf. Zegt vaker “straks". Zelfs appjes van vriendinnen laat je liggen. Omdat je even geen ruimte hebt voor nóg iemand die iets van je nodig heeft.

En dat is misschien nog wel het moeilijkste. Dat je merkt dat je niet meer overal de vrouw kunt zijn die je wilt zijn. Niet meer de collega, partner, moeder of vriendin zoals jij jezelf kent.

Je krijgt het zelf niet veranderd. En juist dát frustreert je het meest. Jij, die normaal overal een oplossing voor vindt. Die anderen helpt. Altijd weet wat er nodig is. Maar hierin blijf je vastlopen. Je weet dat je het zelf in stand blijft houden, terwijl je het echt zó zat bent. Op je werk haal je er ook expertise bij als iets buiten je eigen vakgebied valt. Dus waarom heb je dat dan nog niet gedaan voor jezelf?

Anker 'Over Mij'

IK WAS JOU

Ik weet hoe het voelt om altijd verantwoordelijk te zijn. Om alles te regelen. Om altijd 'aan' te staan. En te denken dat je geen keus hebt. Ik was jou. Niet in één keer. Maar stap voor stap werd het anders.

neem jezelf hierin serieus

Dat je het allemaal nog redt, betekent niet dat het goed gaat met jou.

Wacht niet tot het echt niet meer gaat.