HERKEN JE DIT?

 

• ​Tijdens een overleg blijft het stil als gevraagd wordt wie de actie oppakt. Heel even hoop je dat iemand anders iets zegt. Maar dan doorbreek je toch weer de stilte: “Ik doe het wel”. Nog voor de woorden goed en wel je mond uit zijn, voel je de irritatie al opkomen: dit komt er weer bij.

​​

• In de auto naar huis spreek je een voice-memo in. Acties voor morgen. Wie je nog moet bellen. Wat morgen echt af moet. Als je stopt met opnemen ben je bijna thuis en je herinnert je amper hoe je gereden bent. Pas dan voel je de druk achter je ogen en hoe vast je nek zit. 

​​

• Aan tafel vraagt je man wat er deze week allemaal speelt. Nog vóór hij iets zegt, ligt het hele overzicht al op tafel. De spreekbeurt van jullie jongste, de huiswerkbegeleiding van jullie oudste, wie er zaterdag moet rijden naar de training, dat er nog een verjaardagscadeau geregeld moet worden. En terwijl jij het opnoemt, schiet er eigenlijk maar één ding door je hoofd: hoe krijg ik dit weer rond?

​​

• Je had je voorgenomen die avond niets meer te doen. Toch klap je nog één keer de laptop open. Even snel nog iets afronden, omdat je weet dat anderen op jouw reactie wachten. Een uur later zit je er nog. Je schouders voelen zwaar, je onderrug zeurt en je ogen worden moe. Nog heel even.

​​

• Je wordt wakker en staart naar het plafond. De tranen prikken achter je ogen nog voor de dag begonnen is. Niet omdat er iets groots speelt, maar omdat je zó verlangt naar een dag waarop je niet overal aan hoeft te denken en niet alles hoeft te regelen. Even geen lijstjes in je hoofd. Geen mensen die op je rekenen. Niet degene zijn die alles bij elkaar houdt. En toch sta je straks gewoon weer op. Nog 2 uurtjes.